Ritstjóri//

Christer Magnusson er ritstjóri Tímarits hjúkrunarfræðinga síðan 2008. Síminn hjá honum er 540 6405 og netfangið er christer@hjukrun.is .

Hver er bakgrunnur þinn?

Fyrst vil ég gera athugasemd við bakgrunnsorðið. Það er eiginlega enska, eða danska, en er oft notað, gjarnan í fræðigreinum. Í flestum tilvikum þýðir það bara fjölskylduhagir eða eitthvað slíkt. Ég geri ráð fyrir að þú eigir við hvaðan ég kem og við hvað ég hef starfað.

Ég er sænskur, lærði hjúkrun í Svíþjóð og brautskráðist 1982. Gamall karl sem sagt. Ég hef starfað við geðhjúkrun, röntgenhjúkrun og bráðahjúkrun. Í Svíþjóð vann ég í nokkur ár fyrir hjúkrunarfélagið þannig að ég hef góða innsýn í slíkt félagsstarf. Samhliða þessu starfi lærði ég fræðslustjórnun í Lundi og rannsóknaraðferðafræði í Malmö.

Á röntgendeildinni í Helsingborg hitti ég nýráðinn aðstoðarlækni. Þetta var kona frá Íslandi, mér fannst hún mjög flink og skemmtileg og ég hreifst strax af henni. 1991 bauðst henni starf á Borgarspítalanum og ég flutti með henni til Íslands. Þar fór ég að vinna á slysadeild. Eftir nokkur ár hafði ég jafnað mig af áfallinu sem það er að skipta um menningarheim og ákvað að fara í meistaranám. Það nám var reyndar allt á ensku og einnig MBA-námið sem ég fór í tæpum tíu árum seinna. Ég er þó ekki með fimm háskólagráður eins og sumir en næstum því. Eftir meistaranámið fékk ég vinnu á fræðsludeild Borgarspítalans.

Hvernig lentir þú í þessu starfi?
Það var eins og ég sagði áðan dálítið áfall að flytja til Íslands þó að mér liði strax vel hér. Ég var vanur að geta tjáð mig og hafa áhrif, ég sat til dæmis í spítalastjórn í Helsingborg. Það var erfitt að hafa ekki vald á tungumálinu. Ég var samt feginn því að einhverju leyti að fá að hvíla mig á félagsstörfunum. Eftir þó nokkuð mörg ár fór mig að langa aftur í hjúkrunarfélagsstarfið og settist í ritnefnd. Að lokum var ég orðinn formaður en þá veiktist þáverandi ritstjóri. Ég var beðinn um að leysa hann af, fyrst í þrjá mánuði. Ég fór svo aftur á Landspítalann en ritstýrði blöðunum Þegar mest á reynir og Rapportið í aukavinnu. Þegar ritstjórinn hætti svo vorið 2008 þurfti ekki að tala við mig lengi um að taka við.

Hvað hefur þú fram að færa í þessu starfi?
Ég ákvað 16 ára að ég ætlaði að verða rithöfundur. Svo varð nú ekki en ég hef alltaf haft gaman af því að skrifa og hef lesið gríðarlega mikið. Ég tel mig hafa góða máltilfinningu og hef líka gaman af því að hugsa um blaðahönnun. Þá fékk ég góða þjálfun í að lesa yfir texta annarra í fyrra starfi á Landspítalanum og líka sem kennari í meistaranáminu fyrir norðan. Ég er ágætur í að finna hugsanavillur þó að íslensk stafsetning sé ekki mín sterkasta hlið.

Einmitt, getur yfirleitt útlendingur verið ritstjóri íslensks blaðs?
Ég er stoltur af því að hafa verið valinn í starfið þó að það hafi verið hálfgert neyðarbrauð fyrst. Stjórnin hefur eflaust velt þessari spurningu fyrir sér. Það er mikilvægt að kunna að stafa og ég er stöðugt að læra meira en það er lítill hluti af því sem ég geri. Fyrst þarf maður að geta séð stóru myndina – hvernig á tímarit að líta út til þess að henta ákveðnum markhópi, í þessu tilviki hjúkrunarfræðingum? Mér finnst allt sem ég hef lært á lífsleiðinni smella saman í þetta starf. Ég skil hvað hjúkrun gengur út á en líka hvernig maður skrifar texta fyrir mismunandi tilefni og markhópa. Í meistaranáminu í hjúkrun náði ég sæmilegu vald á hvernig fræðigrein á að vera. Í MBA-náminu lærði ég aðferðir til þess að greina markhópa en líka að búa til fjárhagsáætlun og fylgja henni eftir. Ég lærði líka stjórnun og fékk þjálfun í mannlegum samskiptum. Það nýtist þegar ég reyni að eiga við mitt litla teymi en líka í samskiptum við höfunda og aðra hagsmunaaðila, eins og það heitir á góðri skriffinnskuíslensku.

Ef ég má fara aftur í þetta með íslenskuna þá finnst mér kannski orðmyndun, orðaforða og orðanotkun mikilvægari en stafsetning. Ég hef lært gríðarlega mikið síðan ég byrjaði hér og er fljótur að læra og taka upp orð. Þá hef ég reynt að lesa mikið á íslensku og sérstaklega eldri verk. Ég hef gaman af miðaldasænsku og íslenskan minnir svo á hana. Ég les gjarnan Íslendingasögur til þess að ná tengingunni við rætur tungumálsins og til þess að fá meiri skilning á sérstöðu íslenskrar tungu og menningar.

Eitt af því sem ég hef tekið upp hanskan fyrir er að reyna að stýra blaðinu í áttinni að eðlilegra málfari. Við eigum það gjarnan til að detta í skriffinnskulegt og fræðilegt málfar en menn þurfa ekki að skrifa flókið mál þó að innihaldið sé erfitt. Svo hefur enskan mikil áhrif. Það verður gjarnan dálítið torf þegar menn þýða ensk hugtök.

Þannig að það var með vilja gert að þú gerðir athugasemd við málfar mitt í upphafi?
Já. Við leggjum mikla áherslu á þetta eins og kemur fram í leiðbeiningum til höfunda.

Jæja, er þetta ekki bara að verða ágætt hjá þér. Er eitthvað sem þú vilt segja að lokum?
Bara það að mér finnst þetta starf ofboðslega skemmtilegt og gefandi. Það kom mér eiginlega á óvart hvað það er fjölbreytt. Ég hef til dæmis fengið tækifæri til að rækta gamalt áhugamál en það er ljósmyndun. Ég tek mikið af myndum fyrir blaðið. Ég hlakka til að fylgja úr hlaði mörgum tölublöðum í viðbót og mér liggur ekki á að snúa mér að öðru.