Bygging hjúkrunarrýma//
Frétt í liðinni viku um að ríkisstjórnin hefði samþykkt að heimila velferðarráðherra og fjármálaráðherra að ganga til samninga um byggingu 90 nýrra hjúkrunarrýma var sannarlega ánægjuleg. Byggja á 60 hjúkrunarrými í Reykjanesbæ og 30 á Ísafirði.
Samkvæmt frétt á vef velferðarráðuneytisins ganga framkvæmdir samkvæmt áætlun við byggingu 167 hjúkrunarrýma að auki. Þau hjúkrunarrými eru á Akureyri (45 rými) í Borgarbyggð (32 rými), Garðabæ (60 rými) og Mosfellsbæ (30 rými). Þá er unnið að undirbúningi framkvæmda í Hafnarfirði, á Seltjarnarnesi, í Fljótsdalshéraði og í Kópavogi.
Á umliðnum árum hefur mikið verið rætt um að allt of hátt hlutfall aldraðra hér á landi búi á hjúkrunarheimilum. Þeir sem lengst hafa gengið hafa jafnvel talað fyrir því að hætta að byggja hjúkrunarheimili þó vitað sé að þjóðin sé að eldast, fólk lifi lengur en áður og með margvíslegan heilsubrest. Stefna stjórnvalda hefur verið að lækka þetta hlutfall en gera öldruðum þess í stað kleift að búa lengur á eigin heimili með viðeigandi þjónustu. Þessi stefna stjórnvalda er góð en hún má þó ekki ganga út í öfgar. Okkur hættir nefnilega til þess að fara öfganna á milli. Nú er vistunarmat grundvöllur innlagnar á hjúkrunarheimili og er það vel. Það á að koma í veg fyrir mismunun og leiða til þess að þeir sem eru í brýnustu þörfinni fái fyrstir pláss. Það hefur hins vegar þann galla að hinn aldraði þarf að vera búinn að fara í gegnum allt kerfið, reyna öll úrræði, áður en hann fær vistunarmatið. Það ferli getur reynt mjög á hinn aldraða og aðstandendur hans. Einnig virðist sem óskir aldraðra um að komast á hjúkrunarheimili, vegna fjölskylduaðstæðna eða einsemdar, séu ekki taldar gjaldgengar ástæður fyrir innlögn á hjúkrunarheimili. Þegar þannig háttar til er kerfið farið að vinna gegn markmiði sínu þ.e. að hinn aldraði geti, með viðeigandi þjónustu, verið á eigin heimili eins lengi og hann vill og treystir sér til, en þegar hann vill fara á hjúkrunarheimili standi honum „allar dyr opnar“.
Mikilvægast af öllu er að hver og einn fái að velja sér búsetuform og fái síðan viðeigandi þjónustu. Ég heyrði nýlega því sjónarmiði varpað fram að líta megi á það sem eitt form misnotkunar ef öldruðu fólki er haldið á eigin heimili lengur en það óskar og án viðunandi þjónustu. Misnotkun er sterkt orð en vekur mann til umhugsunar þegar það er notað í þessu samhengi.
Markmið og stefna eru góð en þau verða að vera sveigjanleg. Okkar elstu borgarar eiga sannarlega skilið að á þá sé hlustað, óskir þeirra virtar og komið fram við þá af umhyggju og virðingu.
Til baka