Kjarabætur//
Í umræðunni undanfarið um skuldavanda heimilanna hefur þeirri hugmynd verið varpað fram að vaxtakjör af til dæmis húsnæðislánum eigi að teljast til kjara launþega. Þá er hugsunin sú að ákvörðun um vexti yrði tengd kjarasamningum. Þetta er á margan hátt athygliverð hugmynd þó ég hafi ekki velt fyrir mér útfærslunni.
Að mínu mati hefur bæði verkalýðshreyfingunni og launamönnum hætt til að líta tiltölulega þröngt á hugtakið kjör. Okkur hættir til að leggja ofur áherslu á launahækkanir en veltum minna fyrir okkur því sem fer úr buddunni. Í undanförnum kjarasamningum höfum við séð skýr dæmi um víxlverkun launahækkana og verðbólgu, með tilheyrandi hækkun húsnæðislána og nauðsynjavöru. Segja má að blekið hafa varla verið þornað eftir undirritun kjarasamninga sumarið 2011 þegar matvara, fatnaður, bensín og nánast allt annað hækkaði. Þegar samið var um 4,25% hækkun launa var verðbólgan um 3% en rauk eftir samningana upp í 5-6%. Hækkun verðbólgu þýðir meðal annars hækkun húsnæðislána þannig að þegar upp var staðið lækkaði kaupmátturinn tímabundið.
Samkvæmt kjarakönnun félagsins hækkuðu laun hjúkrunarfræðinga að meðaltali um 5,7% á milli áranna 2010 og 2011. Í kjarasamningunum sem undirritaðir voru í júní 2011 var samið um 4,25% hækkun þannig að viðbótarhækkun launa hjúkrunarfræðinga var 1,45% milli ára. Laun hjúkrunarfræðinga hafa þannig haldið sæmilega í við verðbólguna.
Hjúkrunarfræðingar og aðrir launamenn þurfa ekki bara að berjast fyrir hærri launum, þeir þurfa líka að vera meðvitaðir um aðgerðir til að draga úr þáttum sem valda útgjaldaauka hjá heimilunum. Við verðum alltaf að horfa á heildarmyndina varðandi kjör sem annað.
Til baka