Félag íslenskra hjúkrunarfræðinga

Læknar sem leggjast lágt//

Síðustu daga hefur mikil umræða farið fram í fjölmiðlum um frumvarp velferðarráðherra um heimild til hjúkrunarfræðinga og ljósmæðra til að ávísa hormónatengdum getnaðarvörnum. Ummæli skólahjúkrunarfræðings um að þess væru dæmi að allt að 11 ára stúlkubörn væru farin að lifa kynlífi voru gripin á lofti og gerð að aðalatriði umræðunnar. Einstaka læknar hafa með markvissum hætti reynt að grafa undan trúverðugleika skólahjúkrunarfræðinga með því að láta að því liggja að þeir myndu ávísa pillunni á 11 ára stúlkubörn og myndu ekki einu sinni láta foreldrana vita!! Þetta er svo dæmalaus málflutningur að manni blöskrar. Rétt er að benda á að ef þess eru dæmi að 11 ára stúlkur hafi fengið pilluna hér á landi, þá hefur læknir skrifað upp á hana.

Þessir sömu læknar láta að því liggja að verði umrætt frumvarp að lögum breytist upplýsingaskylda til foreldra. Svo er alls ekki. Engin breyting verður á upplýsingaskyldunni hvorki af hálfu lækna né hjúkrunarfræðinga.

Læknir, sem viðtal var við í Kastljósi síðasta föstudag (16. mars), var svo óskammfeilinn að ræða „fegrunaraðgerðir“ á kynfærum kvenna í samhengi við frumvarpið. Þá umræða ætti viðkomandi læknir að taka við kollega sína enda eru það læknar sem framkvæma aðgerðirnar. Sami læknir taldi tildrög frumvarps ráðherra vera merki um stéttaríg. Vel kann að vera að frá sjónarmiði lækna sé um stéttaríg að ræða, það er að þeir telji sig vera að missa spón úr aski sínum. Mér fannst þessi fullyrðing læknisins reyndar skemmtileg vegna þess að hún gefur til kynna það mat viðkomandi að hjúkrunarfræðingar séu svo áhrifamiklir í heilbrigðiskerfinu að þeir komi frumvörpum fram eins og ekkert sé.

Þetta frumvarp velferðarráðherra snýst um bætt aðgengi unglingsstúlkna að getnaðarvörnum. Því er ætlað að vinna gegn ótímabærum þungunum og fóstureyðingum. Við getum ekki lokað augunum fyrir því að unglingar hér á landi byrja að lifa kynlífi mjög ungir. Best væri auðvitað ef hægt væri að fá þau til að bíða með kynlíf þar til þau hafa náð meiri þroska. Augljóslega þarf enn að efla forvarnir og fræðslu. Við getum og megum þó ekki loka augunum fyrir staðreyndum og verðum því einnig að leggjast á eitt með að koma í veg fyrir ótímabærar þunganir unglingsstúlkna. Það gerum við meðal annars með því að auka aðgengi unglingsstúlkna að heilbrigðisþjónustu og með því að veita hjúkrunarfræðingum og ljósmæðrum leyfi til að ávísa hormónatengdum getnaðarvörnum.