„15. júní 1989, á mjög fögrum sumarmorgni. Ég var í fríi þennan dag og ég hafði farið með yngstu dóttur mína til tannlæknis. Þegar ég var nýkomin heim þá keyrir lögreglubíll upp að húsinu mínu og út koma tveir menn. Um leið og ég sá þetta vissi ég að eitthvað hryllilegt hafði skeð. Ég vissi hvar maðurinn minn var, ég vissi hvar elsta dóttir mín var og náttúrulega litla stelpan sem ég var með. En miðdóttir mín fór í vinnu klukkan átta og ég hafði ekkert heyrt frá henni síðan. Þetta var prestur og lögregla, þeir sögðu mér að það hefði orðið hryllilegt slys niðri á Laugavegi. Hún og vinkona hennar voru á leiðinni í vinnuna klukkan átta og þær keyrðu í veg fyrir strætó,“ segir Auður.

Vinkona dóttur Auðar lést í slysinu. Hrafnhildur Thoroddsen, dóttir Auðar, var nær dauða en lífi þegar sjúkrabíllinn kom. Hún lamaðist fyrir neðan mitti.

Baráttan sem tók við átti eftir að skila miklu. Hrafnhildur fór í margar aðgerðir og gat um tíma gengið í göngugrind. Árið 2007 settu þær Auður og Hrafnhildur á fót Mænuskaðastofnun Íslands. Hrafnhildur lést 16. janúar 2025. „Þegar dóttir mín slasaðist fyrir 36 árum þá var aðalmeðferðin þjálfun til sjálfsbjargar í hjólastól, þegar hún lést fyrir einu ári síðan þá var aðalmeðferðin þjálfun til sjálfsbjargar í hjólastól. Ég er ekki ánægð með þetta,“ segir Auður. „Ég er búin að vinna á spítala allt mitt líf og horfa á svakalegar framfarir. Þegar ég steig mín fyrstu skref inn á spítala þá voru krabbameinslækningar að hefjast í þeirri mynd sem þær eru í dag, það dóu allir sem fengu lyfjameðferð. Það var hryllingur að horfa upp á þetta en það var ákveðið að gefast ekki upp og í dag læknum við 75% prósent af krabbameini.“